|
|
گزارش شركت
نمایندگان کمیته ی هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری در چهارمین كنفرانس
بین المللی اتحادیه های كارگری
درنیمه ماه مه 2008، با دریافت دعوت نامه ای از
اتحادیه كارگران انقلابی تركیه – DISk - برای شركت در كنفرانس آن اتحادیه ، تحت عنوان
، "كنفرانس بین المللی اتحادیه های كارگری" که با حضور نمایندگان كارگری
14 كشور برگزار شد شرکت نمودیم. ما در
ابتدا اطلاعات زیادی درباره سابقه برگزاری كنفرانس های پیشین را نداشتیم ؛اما به
جهت میزبانی آن از سوی DISK و ضرورت تقویت ارتباط با
كارگران غیر ایرانی و ایجاد همبستگی با بخشی از كارگران سازمان یافته و نیز تجربه
شركت در مجامع بین المللی و كنفرانس هایی كه ابزار دست سرمایه داری برای مهار جنبش
و مبارزه كارگران نیستند؛ ما را به شركت در كنفرانس مصمم كرد. درک ما از تشکل های موجود
و حضور در کنفرانس ؛ واقعیت این است كه ماهیت
سندیكالیسم و اتحادیه گرایی و سازش این گونه تشکل ها با سرمایه داری که منجر به
مماشات و قربانی كردن طبقه كارگر در مسلخ سرمایه شده اند ؛ برای كارگران و فعالین كارگری در ایران شناخته
شده است. بر این اساس است که ، کارگران و فعالین
این جنبش ، در راستای ایجاد تشکل های کارگری به نیروی خود آنان و با افق و
دور نمای الغاء تمامی مناسبات استثمارگرانه
بورژوازی و هژمونی واقعی این طبقه ، در این راه قدم بر داشته اند؛ مناسباتی
كه دستاورد آن كالا شدن انسان و بردگی مزدی است . با علم به این مهم، باید با اتکا به نیروی طبقاتی کارگران علیه سرمایه متشکل شد
و در قامت طبقه ای جهانی به مصاف طبقه سرمایه دار در ابعاد جهانی رفت .جنبش کارگری
و فعالین این جنبش سالهاست كه نه تنها
تشكل های وابسته و در خدمت سرمایه داری
را به نقد كشیده اند ، بلكه گام های عملی ای برای سازمان دهی و كمك به
سازمان یابی كارگران به نیروی خود آنان ، علیه سرمایه برداشته اند. و ما در واقع با این درک از تشکل
های کارگری وانواع تشکل های موجود در اشکال متنوع خود و شناخت طبقاتی از مبارزات
کارگران ایران ، بر آن شدیم که در آن کنفرانس حضور یابیم. گزارش کنفرانس ؛ چهارمین كنفرانس بینالمللی اتحادیه های كارگری در یك مجتمع تفریحی متعلق به DISK در
شهر Gonen تركیه با حضور 200 نفر از 14 كشور و با شعار " كارگران و
مردم ستمدیده ی جهان متحد شوید " برگزار شد. در بیانیه آغازین كنفرانس
آمده بود " سرمایه جهانی و دولت های سرمایه داری در بیست سال گذشت ، با
تبلیغات همه جانبه جهانی سازی ، تهاجم
وسیعی را درمقیاس جهانی علیه كارگران آغاز كرده اند. این تهاجم از گسترش خصوصی سازی ها تا كارهای انعطاف پذیر ، از
افزایش ساعات كار، تا قراردادهای موقت و حتی آزادی و حقوق دموكراتیك را نیز در
برگرفته است. واقعیت تلخ قضیه آن است ، كه این تهاجمات از سوی كارگران و اتحادیه
ها و سندیكاها پاسخی نگرفته است. موقعیت كنونی كارگران جهان ، پراكندگی و سازمان
نیافتگی آنان و وجود اتحادیه های ضعیف ، بی ثبات ، كم توان و بی اعتماد باعث
گردیده كه دولت های بورژوازی از محافظه كار تا سوسیال دمكرات ، بدون هیچ اختلافی
از هیچ تلاشی برای اعمال برنامه های تجاوزكارانه سرمایه داری فروگذار نكرده اند
" این اوضاع به روشنی بیانگر آن است كه به منظور دفع حملات اقتصادی – اجتماعی
سرمایه و دولت هایشان ، حمایت و صیانت از حقوق و آزادی های دموکراتیک ، توقف جنگ
و لشكركشی توسط دولت های امپریالیستی به رهبری آمریكا و سرانجام تغییر شرایط به
نفع نیروی كار ، هیچ گزینه ای جز قدرتمند كردن مبارزات کارگران در درون كشورمان
نداریم.به طور طبیعی این كنفرانس ، بدیل و جایگزینی برای اتحادیه های كارگری ، پلاتفرم و حتی كنفرانس های ویژه در درون
كشورها و یا شاخه ها و شعب كارگری ارائه نمی دهد بلكه اساساً برگزاری این كنفرانس
بر اساس نیازهای كنكرت و اساسی قرار گرفته و به دنبال پاسخگویی به سوالات زیر است
: 1-
به مثابه اتحادیه ها و تشكل های كارگری ،
چگونه و با چه ساختاری می توان در مقابل حملات همه جانبه سرمایه و دولت هایشان
ایستاد و مبارزه كرد ؟ 2-
چگونه و با چه سیاست و روشی می توان بر ضعف
و ناتوانی حاكم بر اكثریت اتحادیه های كارگری فائق آمد ؟ 3-
چگونه می توان ارتباطات و انتقال تجربیات
اتحادیه های بین المللی كارگری را توسعه داد
؟ برای كنفرانس مباحث
" حملات سرمایه علیه طبقه كارگر" ، " جنبش كارگری و اتحادیه ها
" ، " تشكل یابی ، موانع و تجربیات " و " همبستگی جهانی
" در نظر گرفته شده بود. كنفرانس با پیام ها ی
اتحادیه cgt فرانسه و اتحادیه كارگران حمل و نقل لندن كه نتوانسته بودند
نمایندگانشان را به کنفرانس اعزام كنند آغاز شد. در دو روز برگزاری
كنفرانس ، شركت كنندگان ، در جلسات رسمی و غیر رسمی و در كارگاههای مختلف به بررسی
و تشریح وضعیت جنبش كارگری كشورهای متبوع خود پرداختند و در پایان با تدوین
قطعنامه ی پایانی به كار خود پایان دادند.
در اینجا به گوشه هایی از سخنرانی ها و اظهارنظر های تعدادی از شركت كنندگان اشاره
می كنیم. نماینده ای از كارگران
صنایع خودرو سازی آلمان بیان داشت : در آلمان و هلند بیش از 50% كارگران دارای
قراردادهای روزانه و موقت هستند و این امر باعث افزایش رقابت بین كارگران شده . به
گونه ای كه حتی امكان سازماندهی اعتصاب بسیار كم شده است . وی همچنین از گسترش
شمار بیكاران ، خصوصی سازی ها ، افزایش شغل های غیر ثابت و افزایش سن بازنشستگی در آلمان خبر داد. آنگاه فردی از اكوادور ،
به مبارزه مردم كشورش علیه امپریالیزم و سیاست های آن ، اشاره كرد و از همكاری اتحادیه های كارگری اكوادور با
مجلس كشورش در تصویب قراردادهای موقت و افزایش ساعات كار سخن گفت. كارگری از صنایع گاز
استانبول گفت " سیستم سرمایه داری اعلام می كند كه ایدئولوژی پایان یافته است
. اما آنها خود از ایدئولوژی خاصی پیروی می كنند " و سپس به گسترش سیاست های
خصوصی سازی در تركیه و حملات سرمایه علیه معیشت كارگران اعتراض كرد . سپس فردی از تونس از
سیاست های دولت در زمینه خصوصی سازی خدمات پست و تلفن و نیز از گسترش فقر در آن
کشور سخن گفت. او تآكید كرد كه سرمایه داری نتوانسته پرولتاریای جهانی را قانع كند
كه درردیف بهترین هاست . او همچنین ضمن بیان
این مسئله که فقط 10% كارگران تونس سازمان یافته هستند ، بر ضرورت ایجاد تشكل ها و
اتحادیه های كارگری جدید و مدرن تاكید نمود. نماینده كارگران مصری نیز
به تفصیل از اعتصاب گسترده كارگران " محله " و سركوب شدید آنان و
دستگیریشان توسط پلیس و نیرو های انتظامی مصر سخن گفت. نماینده ای از کشور
اسپانیا نیز ، به تشریح نقش منفی و بازدارنده ی اتحادیه های كارگری و مبارزات
كارگران در این کشور پرداخت . و در همین رابطه ، گسترش فضای بی اعتمادی در میان
كارگران کشورمتبوع خود را گوشزد نمود. سپس نماینده " اتحاد
كارگران خودسازمانده slai cobas " در ایتالیا ،
سیاستهای ضد كارگری دولتهای غربی را تشریح كرد و بیان داشت كه اتحادیه های كارگری
عضو و همچنین مرتبطین با ILO ، خود
، شریك این دولت ها هستند وی همچنین در
رابطه با ضرورت تشكیل یك اتحادیه ی بین المللی ، با سیاست هایی که متکی به نیرو و
اراده خود كارگران باشد تاًکید نمود . شركت كنندگانی از اتریش ،
عراق ، هند ، روسیه ، یونان ، قبرس ، انگلیس و نیز اتحادیه های مختلف تركیه ،
هرکدام ،
وضعیت جنبش كارگری ، در كشورهایشان را تشریح کردند . شركت كنندگان عضو "
كمیته هماهنگی برای كمك به ایجاد تشكل های كارگری " از ایران نیز ، در كارگاه
تبادل تجربیات جنبش كارگری ، به تشریح كامل وضعیت جنبش كارگری در ایران ، همت
گماردند و به تفصیل ، از حملات سرمایه به شرایط کار و معیشت كارگران ، عدم امنیت
شغلی آنان ؛ بی حقوقی و سركوب خواست ها و مطالبات این طبقه ، موانع تشكل یابی كارگران و در همین رابطه ،
تهدید ، ارعاب و دستگیری کارگران و فعالین کارگری و همچنین ، مبارزات پیگیر و
دلاورانه ی كارگران نیشكر هفت تپه ، سخن به میان آوردند . شرکت کنندگان ایرانی کنفرانس ، در پایان کار
کنفرانس ، اشاراتی نیز به مبارزات خستگی ناپذیر كارگران و فعالان كارگری ، برای
كمك به ایجاد تشكل های كارگری ، با اتکا به نیرو و اراده ی خود کارگران و همچنین مبارزات این طبقه ، علیه سرمایه داری
داشتند . " كمیته
هماهنگی برای كمك به ایجاد تشكل های كارگری " سپتامبر 2008 بیانیه پایانی چهارمین کنفرانس بین المللی اتحادیه های کارگری چهارمین کنفرانس بین
المللی اتحادیه های کارگری در 23 تا 25 مه (2008) در گونن ترکیه ، با حضور اتحادیه
های کارگری و فعالان آن اتحادیه ها، و همچنین کارگران پیشرو 14 کشور ، برگزار
گردید . در طی دو روز متوالی،
کنفرانس ، معضلات و مطالبات و تجارب طبقه کارگر و مبارزه
اتحادیه ای آنها را وارسی و ارزیابی نمود. و همچنین این فرصت را فراهم کرد تا به
ارزیابی خطوط عمده ی مبارزه و بسیج آن ها ، علیه معضلات موجود ، پرداخته شود . در مقایسه با دوره های
گذشته، تقریبا در همه کشورها ، حملات و تعرضات مشابه ، به حقوق و منافع کارگران ، بیش از پیش موقعیت این طبقه را به مخاطره انداخته و نیاز
های مشترکی را در ارتباط با بسط همبستگی بین المللی و مبارزه علیه آن تعرضات ، برانگیخته و به
ضرورتی حاد ، بدل کرده است. خط همکاری و طرفداری از
"دیالوگ اجتماعی" در اتحادیه های کارگری ، به بن بست رسیده است. در نتیجه ی بحث های عرضه
شده در کنفرانس، روشن شد که در سطح جهانی ، به طور کلی ، سیاست هایی عملی می شود
که به خصوصی سازی ، فروپاشی خدمات
اجتماعی، افزایش کار موقتی، سقوط مداوم دستمزدها
و بسیاری حملات دیگر به کارگران منجر خواهد شد . در عین حال ، مباحثات
کنفرانس روشن کرد که امکان اینکه اتحادیه ها به
مراکزی برای مبارزه طبقه کارگر تبدیل شوند
وجود دارد. بر اساس آنچه در برخی کشورها تجربه شد و در طول کنفرانس ، در
اختیار همه قرار گرفت، ما متوجه شدیم که زمینه های مشخصی در همین رابطه و در تأیید
این امر وجود دارد. به عنوان مثال تأکید شد که
وقتی ما به تکالیف اتحادیه های رزمنده
می اندیشیم و به آن باور داریم پس
یکی از این تکالیف نیز می تواند عمل کردن
به این باورها باشد . در پی حملات 11 سپتامبر،
مقوله ای به نام "جنگ علیه
ترور"، بدوا توسط دولت آمریکا و پس
از آن اتحادیه اروپا، ناتو، و سایر نهادهای سیاسی- نظامی ای که موافق این مقوله
بودند ساخته و پرداخته شد و در مرحله ی نخست در اروپا و بعد از آن ، در بسیاری از
کشورهای دیگر، در را به روی رواج اندیشه ها و اعمال ناسیونالیستی و نژادپرستانه
گشود. سرمایه بین المللی در این دوره ناسیونالیسم و نژادپرستی را بکار گرفته است
تا دلایل واقعی بیکاری و فقر را پنهان دارد؛ سیاست های ضد دموکراتیک اتخاذ کند؛ و
حق حاکمیت ملی دولتها را نقض نماید . ما می خواهیم توجه دهیم که کنفرانس ما با همه
اشکال اندیشه ها و اعمال نژادپرستانه، با سیاست های تفرقه اندازانه ای که طبقه
کارگر را هدف می گیرد، و با برده ساختن خلق ها و ... مخالف است. در آسیا و خاورمیانه و
اروپای شرقی و آمریکای لاتین، نیروهای امپریالیستی هر شیوه ای را، و از جمله شیوه
های نظامی را، بکار می گیرند تا هژمونی خود را تقویت و تضمین نمایند. چنین تحولی
منجر به افزایش هر چه بیش تر بودجه ی نظامی
و کاهش بیش از بیش آزادی های سیاسی و حقوق دموکراتیک در این کشور ها می شود . در طول کنفرانس به نکات
زیر نیز توجه ویژه ای مبذول شد: - آزادی تشکل و رفع
هرگونه مانعی برای حقوق و آزادی های اتحادیه ای، رفع همه اشکال سرکوب علیه فعالان
اتحادیه ای، و آزادی فعالان اتحادیه ای دستگیر شده . - بهبود شرایط کار
کارگران و اتخاذ هرگونه اقدام لازم در رابطه با بهداشت و ایمنی کار ، برای کاهش حوادث و اتفاقات محل کار؛ - مقابله با بازپس گیری
مطالبات و حقوق اجتماعی و در وهله اول
کاهش دستمزدهاو در عین حال مبارزه
برای بسط و گسترش اتحادیه ها و حقوق سیاسی، در همه ی کشورها ؛ - مبارزه برای متوقف کردن
ودرعین حال پایان دادن به سیاست هایی که منجر به گسترش خصوصی سازی و محدود کردن
خدمات اجتماعی و رفاهی کارگران ، از قبیل افزایش سن بازنشستگی، بهداشت و آموزش
رایگان و ... می شوند و تأکید و پیگیری
اتحادیه های کارگری ، بر روی حقوق و
مطالباتی از این قبیل ؛ - نیاز به گسترش و تقویت
مبارزه علیه اتحادیه اروپا و مطالبه ی رفراندوم در مورد کنوانسیون اتحادیه اروپا. - توجه ویژه ی اتحادیه
های کارگری ، به سازماندهی کارگران زن
جوان که غیررسمی و بدون حمایت اند ؛ - طرح مطالبه ی "
دستمزد برابر ، برای کار برابر " و مبارزه علیه سیاست های تفرقه اندازانه و
رقابتی ای که ایده ی تفاوت دستمزدها و موقعیت ها را تقویت و تحکیم می نماید ؛ توجه ویژه به مبارزه علیه فقر و بیکاری و اهمیت قائل شدن برای متشکل کردن
توده های کارگر و گارگران بیکار در این رابطه ؛ - حل تمامی مشکلات و
معضلاتی که گریبان گیر کارگران زن می باشد و پایان دادن به انواع و اقسام تبعیضات جنسی؛ - مبارزه برای غیرقانونی
کردن تمامی اشکال کار منعطف و موقت ، در همه کشورها ، و ( تثبیت ) روز کار نرمال و
تضمین شده ی روابط در محل کار و حین کار ؛ - محدود نمودن ساعات کار
، همراه با حفظ میزان دستمزد ، بعنوان بخشی از مبارزه ی علیه بیکاری ؛ - تقویت برادری و همبستگی
میان کارگران ، از جانب اتحادیه های کارگری ، به منظور مقابله با اشکال سیاست های
تفرقه افکنانه ای که در برخی کشورها (مبنی
بر تفاوت های قومی و افزایش احساسات خصمانه از جانب کارگران بومی ، علیه کارگران
مهاجر و غیره) اتخاذ می شوند ؛ - مقابله با اقدامات
انحصارات بزرگ ، برای کنترل بر منابع طبیعی و بیش از هر چیز منابع آبی و افزایش
آگاهی نسبت به تخریب محیط زیست که تولید کاپیتالیستی مبتنی بر سود و سرمایه ، علت
واقعی آن است ؛ کنفرانس مورد نظر در عین
حال اهدافی از قبیل سازمان دادن کنفرانس بعدی، تقویت پیوندهایی که در طی این
کنفرانس ایجاد شده بودند و ایجاد شیوه های
ارتباطی لازم را به منظور تحقق اهداف زیر در برابر خود قرار داد : کارگران، رنجبران و همه ی
ملت های تحت ستم ، به مبارزه ادامه می دهند و در برابر اشغال امپریالیستی مقاومت
می کنند. کنفرانس خاطر نشان می کند که از
تمام مبارزات ضد امپریالیستی و استقلال طلبانه، بخصوص در امریکای لاتین، خاورمیانه
و آسیا، حمایت می کند. علاوه بر این، می خواهد که با شناخت حق تعیین سرنوشت، اشغال
امپریالیستی عراق و افغانستان خاتمه یابد. به فلسطینی ها استقلال داده شود و مساله
کرد ها به نحوی دموکراتیک و مبتنی بر برابری حقوق ملل حل گردد. کنفرانس همچنین همبستگی
خود را با کارگران در حال اعتصاب و مبارزه
در سراسر جهان اعلام نموده و به ویژه بر
همبستگی با : کارگران هفت تپه در ایران؛
کارگران توزلا، یورسان، و ت.ای.جی.آ. در
ترکیه و کارگران فیات و آلفا رومئو در
ایتالیا تاکید می نماید . کنفرانس خواهان آزادی فوری کارگران دستگیر شده در مبارزه محلا در مصر، و منصور
اسانلو در ایران می باشد. شرکت کنندگان در کنفرانس
همچنین به این نتیجه رسیدند که فعالان کارگری و اتحادیه ای که در کنفرانس حضور
داشتند احساس می کنند که به یک مبارزه ی
مشترک و بین المللی تعلق دارند. زنده باد اتحاد و همبستگی بین المللی طبقه کارگر
برگرفته از نشریه شماره 4 نشریه
کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکلهای کارگری http://www.komitteyehamahangi.com/ komite.hamahangi@gmail.com |
komite.hamahangi@gmail.com :آدرس تماس
|
باز چاپ مطالب اين سايت فقط با ذکر منبع مجاز است |