سرمایه داری مردسالار، فعالین کاگری را شلاق زد 

باردیگر نظام تمامت خواه و ضد انسانی سرمایه داری با به رخ کشیدن فرهنگ پدر و مردسالارانه ی خویش، وجهه ی دیگری از سرکوب را به نمایش گذاشت. تغییر در رویه ی چگونگی سرکوب جنبشهای راستین اجتماعی طی چند دهه ی اخیر در سراسر دنیا، و تلاش برای  به انحراف کشیدن مقاومتها، عمده ترین مسئله ای است که در دستور کار دستگاه سرکوب سرمایه داری  قرار گرفته است.  بدون شک به بیراهه کشیدن حرکتهای راستین طبقه ی کارگر با توسل به حربه های  پنهان و استفاده از سازوکارهای فرهنگی، چه به لحاظ اقتصادی و چه به لحاظ تاثیرات افکار عمومی جامعه ی جهانی، می تواند کم هزینه تر و آسانتر کانالیزه شده و به نتیجه ی مطلوب صاحبان سرمایه منجر شود.

سرمایه داری مردسالار می کوشد با ایجاد شائبه در رابطه با مبارزه ی طبقه ی کارگر و در بطن آن جنبشها و خیزشهای زنان، تا آنجا که در توان دارد هرگونه فعالیتی را درهم بشکند و در همین راستا با استفاده از روابطی به نام اخلاقیات بورژوازی،  به شکل مزورانه ای اقدام به وارونه کردن تحرکات فعالین کارگری کرده است. صدور حکم شلاق و زندان تعلیقی برای فعالین کارگری به نام های سوسن رازانی و شیوا خیرآبادی، غالب حسینی و عبدالله  نمود بارز چنین برخوردهایی است. طبیعتا شلاق خوردن زنان در فرهنگ پوسیده ی حاکم بر جامعه ی امروز تداعی کننده ای بزه هایی است که از نظام سرمایه داری حاصل شده  و بار مسئولیت و تاوان آن همواره بر دوش طبقه ی کارگر سنگینی کرده است. اگر طبقه ی کارگر و زنان آن در طول تاریخ مبارزاتی خویش به گلوله بسته شدند، دربند شدند، تبعید و تهدید شدند، امروز با نوعی دیگر از سرکوب روبرو هستند که ضمن به چالش کشیدن هستی نوعی طبقه ی کارگر، می کوشد با ایجاد هراسهای فرهنگی و جعل هویت، که برخاسته از همان فرهنگ و همان مناسبات تولیدی است ضمن زیرسوال بردن ارزشهای مبارزاتی، فرم آن را نیز تغییر دهد. با این همه و در واقع، چنین سرکوبهایی می تواند منجر به آگاهی طبقه ی کارگر، عیان ساختن ماهیت قوانین موجود و ضد کارگری شده و متقابلا به پرورداندن عناصر مبارزاتی در بطن چنین واقعیتهایی بدل شود. واقعیت عینی اجتماع ما این است: سرمایه داری مردسالار فعالین کارگری را تنها به خاطر شرکت در مراسم اول ماه مه  شلاق زد.

شیوا سبحانی

30 بهمن 87

باز چاپ مطالب اين سايت فقط با ذکر منبع مجاز است