|
25 نوامبر، روز جهانی
مبارزه با خشونت علیه زنان
در
تاریخ 25 نوامبر 1960، خواهران "میرابل" اهل جمهوری دومینیکن، توسط
دولت دیکتاتوری این کشور به طرز وحشیانهای به قتل رسیدند. از سال
1981به بعد، از این روز به عنوان روز مبارزه با خشونت علیه زنان
یاد میکردند. تا اینکه در اکتبر سال ا999، شورای عمومی سازمان ملل
متحد این روز را به عنوان روز جهانی رفع خشونت علیه زنان نام
گذاری کرد و آن را به تصویب رساند.
بدون
تردید آنچه که این نهاد بینالملی سرمایهداری جهانی را ناچار کرده
که چنین روزی را نامگذاری کند، وجود خشونتی آشکار علیه زنان در
چهار گوشهی جهان است. بر اساس آمار سازمان بهداشت جهانی، در هر 18
ثانیه، یک زن مورد خشونت قرار می گیرد و از هر 10 قربانی زن، 3 نفر
توسط شوهر و یا سایر مردان، جان خود را از دست دادهاند. عفو
بینالملل اعلام کرده که خشونت بیش از سرطان و تصادفات، از زنان
قربانی می گیرد و بنا بر همین آمارها، 70 درصد زنان در جهان مورد
تعرض قرار می گیرند. اذیت و آزار جنسی، روانی، اجتماعی و سیاسی،
کتک کاری، اهانت و توهین، ضرب و شتم و بیرون کردن از خانه،
نمونههای بارز و مشهود خشونت علیه زنان در دنیای معاصر است. بر
اساس این آمارها، این وضعیت ناگوار شامل بیشتر کشورهای جهان، از
امریکا و روسیه و شیلی گرفته تا آفریقای جنوبی، هندوستان و ایران
می باشد. علاوه بر این در بسیاری از این کشورها، زنان به دلیل
نگرانی و ترس از مجازاتهای سخت، خشونت را تحمل کرده و آن را پنهان
می کنند.
در
چنین شرایطی، وضعیت زنان کارگر نیز چندان مطلوب نیست. بر اساس
گزارشهایی که در سالهای اخیر در رسانههای ایران منتشر شده، آزار
و اذیت جنسی زنان توسط کارفرمایان در محیط های کار، به طور گسترده
رواج یافته است که مشکلات مالی این کارگران مهمترین دلیل آن
شناخته شده است. این در حالی است که زنان کارگر نسبت به مردان از
برابری دستمزدهای شان برخوردار نیستند و حوادث ناشی از کار نیر
گریبانگیر آنهاست.
واقعیت این است که وجود خشونت علیه زنان، پیش از هر چیز ناشی از
وجود تبعیض و نابرابریی است که نظام سرمایه داری برای بشریت امروز
به ارمغان آورده است. نظامی که اقلیتی صاحب سرمایه با در اختیار
داشتن منابع و امکانات وسیع، برای به دست آوردن سود بیشتر،
انسانها را به انقیاد کشیدهاند. زنان از قربانیان اصلی مناسباتی
هستند که فقر و بی حقوقی، جنگ و کشتارهای تروریستی و دیگر مصائب را
برای مردم جهان به ارمغان آورده است.
برای
پایان دادن به خشونت علیه زنان، باید مردان و زنان کارگر و شریف و
آزاده در برابر تمامی نابرابریهای اجتماعی که حاصل نظام سرمایه
داری است، متحد و یکپارچه بایستند و برای پایان دادن به آن مبارزه
کنند. همچنین به عنوان یک خواست فوری، آنها باید خواستار تصویب و
اجرایی شدن قوانینی شوند که از خشونت علیه زنان جلوگیری کرده و
آنها را از هرگونه تعرض و آزار و اذیت جنسیتی، ناشی از وجود افکار
مرد سالارانه و سنتی در جامعه، مصون می دارد.
کمیته
هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری
4 آذر 1389
www.khamahangi.com
komite.hamahangi@gmail.com
|