خانه / مقالات / شیفت ایثار یا شیفت استثمار!

شیفت ایثار یا شیفت استثمار!

در خبرها آمده بود: کارگران به یک شیفت کاری اضافی و بدون مزد، فراخوانده شدند!

بنا به فراخوان بسیج کارگری، کارگران کشور در روز سه شنبه ۲۰ شهریور ۱۳۹۷ برای مقابله با دشمنان اقتصادی شیفت ایثار برگزار کردند. اما مثل روز، روشن است که سرمایه داری کفگیرش به ته دیگ خورده و برای جبران کسری بودجه اش که اختلاس ها و غارت ها به وجود آورده اند، به ترفند دیگری دست زده است .
این که چه تعدادی از کارگران در این طرح شرکت کرده اند، زیاد مهم نیست. آنچه مهم است نفس این فراخوان و ماهیت این کار است.

این کار مثل کسر یک روز حقوق کارمندان و واریز آن برای فلسطینیان در سال های دهه ی شصت است. در همان سال ها هم بسیاری از کارمندان از ترس آن که مبادا توسط انجمن های اسلامی و حراست مورد اذیت و آزار و بی مهری های اداری و استخدامی قرار بگیرند، رضایت می دادند از حقوق اندک شان مبلغی را کسر کنند. و جالب است که هیچ کارمندی پیگیری نمی کرد که چه میزان پول جمع شده و چگونه و طبق چه سند و مدرکی به حساب فلسطینیان واریز شده است؟!
اصلا ابزار این پیگیری مهیا نبود. جالب تر آن که پول های جمع آوری شده به حساب دولت خودگردان فلسطین واریز می شد و چه بسا که از آن پول ها، نان و ماستی برای مردم فلسطین تهیه نمی شد. فرستنده دولت جمهوری اسلامی ایران بود و گیرنده، دولت خودگردان و یا یکی از گروه ها و سازمان های فلسطینی.

در طرح شیفت ایثار، این کارگران هستند که باید یک شیفت رایگان کار کنند تا کارفرمایان و دولت حامی آن ها بهره ببرند. کارگرانی که در شرایط عادی، یک پنجم خط فقر مزد می گیرند و در شرایط فعلی که تحریم ها! کمر اقتصاد را خم کرده است و بنا به آمار و گفته ی مسوولان، قدرت خرید کارگران ۴۵ در صد کاهش یافته است، دایر کردن شیفت ایثار، کندن لقمه ای دیگر از دهان کارگران و خانواده های شان است. ایثار خوب است، اما چرا همیشه کارگران باید ایثار کنند؟

آیا در این همه سال که کارگران در کمال فقر و تنگدستی زندگی کرده اند، کارفرمایان و دولت آمده اند حقوق یک روز را بدون آن که کارگران کار کنند، بپردازند؟
آیا با در نظر گرفتن ۲۹ روز اسفند، برای نیمه ی اول سال که هر ماهش ۳۱ روز است، کارفرمایان، مزد آن ۵ روز اضافه را می پردازند؟ کارگران باید چقدر و تا کی ایثار کنند؟
این که با كم ترین مزد کار می کنند و همین مزد اندک شان ماه ها در جیب و حساب های بانکی کارفرمایان می ماند و سود تولید می کند، و وقتی کارگران به جان آمده دستمزد معوقه شان را مطالبه می کنند، تهدید و بازداشت و به اتهام اقدام علیه امنیت ملی محکوم می شوند، چرا دستگاه های قضایی و انتظامی و وزارت کار، از خود ایثار نشان نمی دهند؟ استفاده از واژه ی ایثار که ممکن است احساسات کارگران را برانگیزد، حساب شده است.

سرمایه داران در مواقع انقلاب، جنگ و بحران های اقتصادی که باعث و بانی بحران و جنگ خودشان هستند، از جیب کارگران ضیافت برپا می کنند و اگر موفق شوند، آن را به حساب مدیریت و درایت و دلسوزی خود می گذارند.
این طرح، به یغما بردن نیروی کار و استثمار آشکار است. اما دوران « کسر حقوق یک روز» دیگر گذشته است و کارگران امروز فریب اغواگری ها را نمی خورند، به طوری که دعوت کنندگان این طرح دست شان خالی خواهد ماند.

سهراب مهدی پور

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *